Varlilumab wykazał aktywność przeciwnowotworową

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Varlilumab to monoklonalne przeciwciało pochodzenia w pełni ludzkiego, które łączy się z CD27 – cząsteczką biorącą kluczowy udział w aktywacji limfocytów T. Receptor CD27 należy do rodziny czynników martwicy nowotworów (ang. tumour necrosis factor- TNF). TNF odpowiadają za przekazywanie sygnałów uruchamiających mechanizm śmierci komórki.

Varlilumab wpływa na układ odpornościowy. Badania wykazały, że varlilumab aktywuje limfocyty typu T poprzez stymulację receptoru limfocytu T (TCR). W badaniach przedklinicznych lek wykazywał działanie przeciwnowotworowe. Varlilumab mógłby być szczególnie efektywny w połączeniu z innymi lekami immunologicznymi.

Oprócz mechanizmów zwiększających odpowiedź immunologiczną, varlilumab wykazuje także bezpośrednie działanie terapeutyczne przeciwko guzom z ekspresją CD27. Przykładem są chłoniaki B i T-komórkowe – varlilumab przejawia silną aktywność przeciwnowotworową przeciwko tym typom nowotworów w modelach przedklinicznych.

Swój potencjał terapeutyczny varlilumab zawdzięcza dwóm niezależnym mechanizmom: aktywacji odporności oraz bezpośredniemu działaniu przeciwnowotworowemu.

Podoba Ci się to co robimy? Nasze działania są możliwe dzięki regularnym darowiznom od indywidualnych osób. Pomóż nam walczyć dalej! Dołącz do Pogromców Raka!

  • Aktywacja odporności:

Pobudzone limfocyty T pośredniczą w mechanizmach antynowotworowych. Proces stymulacji to dwusygnałowy mechanizm, na który składa się stymulacja receptora limfocytu T (ang. T-cell receptor – TCR) oraz drugi, kostymulujący sygnał.

Taki sygnał może dostarczyć cząsteczka CD27 w połączeniu ze swoim ligandem – cząsteczką CD70. Jednak zazwyczaj, aby uniknąć nadmiernego pobudzenia limfocytów T, CD70 nie jest dostępne. Varlilumab może zastąpić CD70 i spowodować aktywację limfocytów T, a tym samym odpowiedź odpornościową.

Działanie CD27 jest modyfikowane przez łączące się z nim i aktywujące go ligandy. Taka regulacja może skutkować niską toksycznością potencjalnego leczenia.

  • Bezpośrednie działanie przeciwnowotworowe:

Niektóre guzy charakteryzują się wysoką ekspresją CD27 na swoich komórkach. Varlilumab może przyłączyć się bezpośrednio do komórek nowotworowych i aktywować mechanizm powodujący ich śmierć – apoptozę. Varlilumab może również ingerować w mechanizmy wzrostu komórki nowotworowej.

Varlilumab w badaniach klinicznych:

Według badań opublikowanych w Journal of Clinical Oncology varlilumab wykazał aktywność przeciwnowotworową oraz był dobrze tolerowany przez pacjentów z diagnozą nowotworu litego. Lek oceniany był w badaniu otwartym I fazy z eskalacją dawki u pacjentów z guzami litymi i nowotworami hematologicznymi. Spośród guzów litych analizowano: raka nerki, raka gruczołu krokowego opornego na kastrację, raka jajnika, raka jelita grubego oraz niedrobnokomórkowego raka płuca.

W badaniu uczestniczyło 56 pacjentów z chorobą nowotworową w IV stopniu zaawansowania. 25 pacjentów brało udział w fazie eskalacji dawki, która polegała na podawaniu leku w pojedynczej dawce (w kilku stężeniach: 0.1, 0.3, 1.0, 3.0 lub 10 mg/kg m.c), a następnie 28-dniowej obserwacji badanego. Potem pacjenci otrzymywali jedną dawkę leku tygodniowo przez 4 tygodnie, po czym następowała przerwa. 16 badanych z czerniakiem oraz 15 z rakiem nerki wzięło udział wyłącznie w fazie polegającej na podawaniu wielokrotnych dawek leku poczynając od 3 mg/kg. Maksymalnie podano 5 cykli leczenia, a średnio każdy pacjent otrzymał 4 dawki leku (rozpiętość: 1-21 dawek). Nie stosowano profilaktycznej premedykacji, a lek podawany był we wlewie dożylnym trwającym 90 minut. Podczas tej fazy badania nie określono maksymalnej tolerowanej dawki, gdyż zwiększanie dawki varlilumabu do 10mg/kg było dobrze tolerowane przez pacjentów.

Jeden pacjent musiał przerwać leczenie z powodu bezobjawowej hiponatremii 3 stopnia ciężkości, która wystąpiła 14 dni po przyjęciu ostatniej dawki varlilumabu i ustąpiła samoistnie. Inne działania niepożądane 3 stopnia ciężkości, które jednak nie skutkowały przerwaniem terapii, to brak apetytu i zmniejszona liczba limfocytów. Większość zdarzeń niepożądanych określono na 1 lub 2 stopień ciężkości i były to: znużenie, wysypka, nudności i biegunka.

Aktywność przeciwnowotworowa była zaobserwowana wśród 9 pacjentów. U jednego pacjenta z przerzutowym rakiem nerki nastąpiła częściowa odpowiedź (regresja guza o 78%) trwająca ponad 2,3 lata. U 8 pacjentów uzyskano stabilizację choroby > 3 miesięcy, w tym u jednego z nich (z przerzutowym rakiem nerki) >3,9 lat.

W tej chwili prowadzone są badania kliniczne II fazy nad varlilumabem w leczeniu raka jelita grubego, zaawansowanego czerniaka, raka jajnika, raka nerki, kolczystokomórkowego raka głowy i szyi oraz glejaka.

Autor: Karolina Kuna

Źródła:

Wszystkie prawa do materiałów dostępnych na stronie są zastrzeżone. Kopiowanie zawartości wymaga zgody Fundacji.
Przeczytaj treść noty prawnej.Struktura i układ graficzny serwis internetowy stanowią wyłączną własność Fundacji Onkologicznej ALIVIA oraz podlegają ochronie na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.2019.1231 t.j. z dnia 2019.07.03). Jakiekolwiek drukowanie lub kopiowanie informacji, tekstów, zdjęć, innych elementów graficznych, jak również znaków towarowych zamieszczonych na stronie internetowej bez uprzedniej pisemnej zgody Fundacji Onkologicznej ALIVIA jest zabronione. Nazwy handlowe, nazwy produktów lub inne oznaczenia zmieszczone w serwisie internetowym stanowią zarejestrowane znaki towarowe zastrzeżone przez ich właścicieli i zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych.

Zostań podopiecznym!

Zostań Podopiecznym Fundacji Alivia! Pacjenci onkologiczni często zmagają się nie tylko z chorobą, ale także z poważnymi problemami finansowymi.