Rehabilitacja po radykalnej prostatektomii

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Leczenie raka prostaty

Rak prostaty (stercza) jest aktualnie najczęściej rozpoznawanym nowotworem złośliwym u mężczyzn. 

Jeśli nowotwór jest wykryty wcześnie, leczeniem ratującym życie pacjenta jest, między innymi, operacja – radykalna prostatektomia. Podczas zabiegu lekarz urolog usuwa prostatę wraz z pęcherzykami nasiennymi i, w określonych sytuacjach, również węzły chłonne miednicy. Jeżeli nowotwór jest ograniczony do prostaty leczenie jest zazwyczaj zakończone i chory pozostaje pod ścisłą kontrolą w poradni urologicznej, gdzie prowadzone są okresowe badania. 

U części chorych, np. u których nowotwór był miejscowo zaawansowany lub istotnie złośliwy, może być konieczne leczenie uzupełniające – radioterapia. Może również zajść przypadek, kiedy leczeniem na tym etapie choroby będzie sama hormonoterapia.  

Hormonoterapia również stanowi część leczenia skojarzonego, gdy leczeniem z wyboru będzie radykalna radioterapia.

Po usunięciu prostaty zmieniają się możliwości funkcjonalne dolnego odcinka układu moczowego. Większość operowanych mężczyzn musi mierzyć się z nietrzymaniem moczu   (60 – 90%) oraz zaburzeniami erekcji (90%), co w znacznym stopniu obniża jakość ich życia.

Jeśli nietrzymanie moczu wystąpi po zabiegu, koniecznie trzeba poinformować o tym lekarza urologa i omówić z nim sposób dalszego postępowania.

Operacja i co dalej? 

Kontynuacją leczenia zabiegowego jest rehabilitacja urologiczna, która przyspiesza sprawność funkcjonalną, minimalizuje skutki operacji oraz pozwala na powrót do pracy zawodowej lub aktywności fizycznej. 

Rehabilitacja urologiczna polega na:

  • mobilizacji blizny pooperacyjnej,
  • treningu trzymania moczu,
  • nauce poprawnych zachowań, które mają na celu ograniczenie wycieków moczu,
  • ćwiczeniu przepony miednicy,
  • poprawie pojemności pęcherza,
  • wyeliminowaniu lub ograniczeniu oddawania moczu w nocy i wydłużeniu czasu między dziennymi wizytami w toalecie.

Terapeuta podczas rehabilitacji pacjentów po radykalnej prostatektomii stara się odtworzyć uszkodzone mechanizmy stosując indywidualnie dobrane ćwiczenia, które są zmieniane w zależności od stopnia poprawy lub jej braku. 

W trakcie fizjoterapii nacisk kładziony jest na:

  • ćwiczeniu zależnej od woli części mięśnia zwieracza cewki moczowej,
  • wspomaganiu mięśni niezależnych od woli, które są ważne dla mechanizmu trzymania moczu,
  • wzmacnianiu przepony miednicy, czyli tych mięśni, które zamykają nas od dołu.

Stosowane są różne rodzaje treningu dla osiągania celów terapii: 

  • trening sensomotoryczny dla poprawy koordynacji nerwowo-ruchowej, 
  • siłowy  dla wzmocnienia siły mięśniowej,
  •  wewnątrzpochodny, który ma na celu odtworzenie odruchu zamykania cewki (niezbędny podczas wysiłku, kaszlu, kichania).

Ile trwa rehabilitacja? 

Czas rehabilitacji uzależniony jest od nasilenia objawów, zastosowanej metody operacyjnej oraz czasu, który upłynął  od wykonania zabiegu. Pełny cykl rehabilitacji trwa zwykle od 4 tygodni do 3 miesięcy, ze średnią częstotliwością wizyt 1 x w tygodniu lub co 2 tygodnie.  

Pierwsze ćwiczenia oddechowe i krążeniowe powinny być zalecone jeszcze podczas pobytu w szpitalu. Zwykle pacjenci zgłaszają się na rehabilitację po 4 – 10 tyg. od wykonania zabiegu. Jest to czas potrzebny na wygojenie się tkanek, kiedy ustępują dolegliwości bólowe i rehabilitacja przebiega sprawniej. Oprócz ćwiczeń celowanych, wykonywanych w gabinecie, pacjenci dostają zadania domowe. Ważna jest również wnikliwa samoobserwacja, gdyż ułatwia to terapeucie dobór właściwych metod i skraca czas potrzebny na rehabilitację.

Niestety, rehabilitacja urologiczna jest w Polsce odpłatna, a refundacja obejmuje wizyty kontrolne, diagnostykę i zakup materiałów wchłanialnych (pieluchomajtki i wkładki urologiczne). Warto jednak kontynuować leczenie, gdyż skutki operacji ratującej życie i niedogodności z tym związane są dla wielu pacjentów zaskoczeniem. Są krępujące i w znacznym stopniu ograniczają codzienną aktywność. Rehabilitacja urologiczna to skrojona na miarę terapia zachowawcza, której zadaniem jest leczenie nietrzymania moczu oraz szybki powrót pacjenta do sprawności.





Autor: mgr Klara Kaden

Praska Klinika Zdrowia





Źródło: 

Krajowy Rejestr Nowotworów http://onkologia.org.pl/wp-content/uploads/Nowotwory_2018.pdf





Artykuł powstał w ramach kampanii edukacyjnej „Rak Prostaty – co każdy pacjent wiedzieć powinien”, której partnerem jest firma Janssen.

Nie moglibyśmy działać bez wsparcia naszych Darczyńców. Pomóż nam działać dalej!

monster-aim-1.png

Zostań Podopiecznym!

Zostań Podopiecznym Fundacji Alivia! Pacjenci onkologiczni często zmagają się nie tylko z chorobą, ale także z poważnymi problemami finansowymi.

 

Fundacja Onkologiczna Alivia powstała w kwietniu 2010 roku. Założycielem jest Bartosz Poliński – starszy brat Agaty, u której 3 lata wcześniej, w wieku 28 lat, został zdiagnozowany zaawansowany rak. Rodzeństwo namówiło do współpracy innych.

W momencie diagnozy rokowania Agaty były niepomyślne. Rodzeństwo zmobilizowało się do poszukiwania najbardziej optymalnych metod leczenia. Nie było to łatwe – po drodze musieli zmierzyć się z niewydolnym systemem opieki onkologicznej, trudnościami formalnymi i problemami finansowymi. Szczęśliwie, udało się im pokonać te przeszkody. Agacie udało się również odzyskać zdrowie i odmienić fatalne rokowania. Doświadczenia te, stały się inspiracją do powołania organizacji, która pomaga pacjentom onkologicznym w trudnym procesie leczenia.

Fundacja naświetla problem występowania chorób nowotworowych u osób młodych. Propaguje także proaktywną postawę wobec choroby nowotworowej i przejęcie inicjatywy w jej leczeniu: zdobywanie przez chorych i bliskich jak największej ilości danych na temat danego przypadku, podejmowania decyzji dotyczących leczenia wspólnie z lekarzem. Podpowiada również sposoby ułatwiające szybkie dotarcie do kosztownych badań w ramach NFZ (kolejkoskop.pl), informacji o nowotworach złośliwych i ich leczeniu, jak również publikuje w języku polskim nowości onkologiczne ze świata na swojej stronie, jak i na profilu Alivii na Facebook’u.

W krytycznych sytuacjach fundacja pomaga organizować środki finansowe na świadczenia medyczne dla chorych, które nie są finansowane z NFZ. Zbiórkę funduszy umożliwia Program Skarbonka, które Alivia prowadzi dla potrzebujących.