– 9 czerwca były moje urodziny. 10 czerwca tata dowiedział się, że ma raka prostaty. 11 czerwca tata zmarł… Nie, nie na raka. Tata dostał zawału. Ze strachu przed tym, co go czeka… Był 1999 r. Od tamtych wydarzeń, regularnie, co roku zgłaszałem się na badania profilaktyczne. Po 20 latach od śmierci taty, u mnie też zdiagnozowano ten sam nowotwór – mówi Tomasz Demczuk (50 lat) z Łodzi.
Trochę się po Polsce nawędrowaliśmy. Tata był ginekologiem położnikiem i jak to bywało w latach 70., często „przerzucano” go do nowych placówek medycznych. Pochodzę więc z Gorzowa Wielkopolskiego, ale po studiach najpierw na Uniwersytecie Łódzkim, a potem, podyplomowych, na Politechnice Łódzkiej, zostałem w tym mieście i tutaj pracuję. Skończyłem wydział informatyki i ekonometrii, a potem marketing i zarządzanie. Teraz zajmuję się logistyką krajową i międzynarodową w firmie działającej w branży filtracji przemysłowej powietrza.

Rak „pojawił się” w moim życiu wcześnie. Miałem 5 lat, gdy moja mama zmarła na nowotwór jelita grubego. Miała zaledwie 38 lat. Moja druga mama również zmarła na nowotwór (raka jajnika). Co oczywiście nie ma wpływu na genetyczne uwarunkowania, ale na emocje związane ze wspólnym przeżywaniem choroby onkologicznej już tak. I najważniejszy dla mojej historii – tata i jego rak prostaty. Tragizm śmierci taty polega nie tylko na tym, że umarł z przerażenia. Gdyby tata żył kilka dni dłużej, to dowiedziałby się, że w jego wieku (miał 69 lat) rak prostaty nie jest tak agresywny, jak u młodszych mężczyzn: że można leczyć go farmakologicznie i długo z nim żyć…
„Za 3 lata powinien Pan zacząć się regularnie badać”. Tak powiedział mi lekarz, kiedy miałem 30 lat i wspomniałem o chorobie taty. Kiedy więc skończyłem 33 lata, co roku oddawałem krew do analizy i odwiedzałem urologa na wizyty kontrolne połączone z badaniem USG. Piętnaście minut w gabinecie i spokój na cały rok. Przynajmniej tak było do 2018 r. Wtedy okazało się, że poziom PSA jest u mnie podwyższony. Norma wynosiła 4, a ja miałem 5,5. Powody do niepokoju były, bo PSA to białko produkowane przez prostatę. Jego podwyższony poziom może oznaczać infekcje dróg moczowych, zapalenie prostaty, jej łagodny przerost, ale też i raka. Konieczne były dalsze badania, aby stwierdzić, co zadziało się u mnie.

Biopsję wykonałem w szpitalu w moim rejonie POZ. Była to Wojskowa Akademia Medyczna w Łodzi. Wyniki i diagnozę – rak prostaty – dostałem po dwóch tygodniach. W 10-stopniowej tzw. skali Gleasona oceniającej stopień zróżnicowania i agresywności tkanki nowotworowej miałem wskaźnik 6. Zapytano mnie, gdzie chcę się dalej leczyć. Zmieniłem wtedy właśnie miejsce zamieszkania. Do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Mikołaja Kopernika miałem zdecydowaniem bliżej niż do WAM. Wybrałem „Kopernika” jeszcze z innego powodu. To właśnie w tym czasie moja mama chorowała na raka jajnika i często w tym szpitalu bywałem, towarzysząc jej w badaniach i wlewach chemii.
W lutym 2019 r. zgłosiłem się do „Kopernika”. Wraz z całą dokumentacją. Najpierw trafiłem do poradni radiologicznej leczenia nowotworów. Lekarz, który mnie przyjął, przejrzał wyniki badań i przedstawił mi dwie drogi leczenia: naświetlania lub interwencja chirurgiczna w postaci radykalnego usunięcia prostaty. Przedstawił mi aspekty obu tych rozwiązań i zarekomendował ze względu na mój wiek (miałem 43 lata) rozwiązanie chirurgiczne. Dostałem Kartę DiLO i przyznano mi panią koordynator, która zadbała o sprawne ustalenie terminów kolejnych badań. Konieczne były także m.in. rezonans i scyntygrafia, aby sprawdzić, czy rak nie dał przerzutów.
Dołącz do nas!
Tu znajdziesz przygotowane specjalnie dla Ciebie darmowe wsparcie w zmaganiach z rakiem!
Z konsultacji u psychoonkologa skorzystałem 4 razy. Te rozmowy były mi bardzo potrzebne, żeby oswoić się z chorobą. Tata, mama, druga mama… Przyznaję, że gdy dostałem diagnozę, to był płacz, strach i pogrzebowe wizje. Pani psycholog przeprowadzała mnie przez wszystkie etapy i stany. Również przez ten najtrudniejszy, czyli strach przed śmiercią. Myślałem, że będę odporniejszy, bo na raka i na to, co on robi z ludźmi już się „napatrzyłem”. Ale okazało się, że choć diagnoza może być taka sama, to każdy z nas inaczej przeżywa swoją chorobę.

Dodatkowe badania trwały 2 miesiące. Na początku kwietnia spotkałem się z moim lekarzem prowadzącym na konsultacji. Miałem wtedy jeszcze taki pomysł, żeby tę operację zrobić komercyjnie. Pojawiły się w tym czasie w Polsce roboty da Vinci, które wykonywały takie zabiegi jak u mnie. Lekarz zapewnił mnie jednak, że on ten zabieg przeprowadzi u mnie laparoskopowo i z takim samym, świetnym efektem, jak przy użyciu robota. No i koszt będzie mniejszy. Laparoskopia była refundowana, a zabieg przy użyciu da Vinci kosztował wtedy 56 tys. złotych.
Na operację czekałem w kolejce krótko. Już 13 maja (niedziela) stawiłem się na szpitalnym oddziale, a na drugi dzień miałem zabieg. Po badaniu histopatologicznym okazało się, że w skali Gleasona mam już 7 stopnień. Rak więc rozwijał się i w porę został powstrzymany… W szpitalu leżałem do piątku. Sam poprosiłem o wypis. Opiekę miałem doskonałą, ale trafił mi się sąsiad w wyjątkowo trudnym stanie. Był bardzo pobudzony, robił dużo hałasu. Nie miałem szans na odpoczynek. Wolałem dochodzić do siebie w domu. A mieszkałem dosłownie po drugiej stronie ulicy. Lekarze, niechętnie zgodzili się na wypis. Wróciłem więc do domu z całym pooperacyjnym „rynsztunkiem” – cewnikami, zbiorniczkami na krew i inne płyny etc.

To jest temat trudny dla mężczyzny. Nie dość, że rak „ogarnął” narząd intymny, to jeszcze po zabiegu trzeba się zmagać z dolegliwościami, o których przecież, jak się społecznie uważa, mężczyznom mówić nie wypada. No bo jak facet ma się przyznać do nietrzymania moczu i noszenia wkładek higienicznych? Nawet jeśli, tak jak u mnie, ten etap jest krótki. Przyjąłem inną postawę. Mówiłem głośno o moim raku. Zachęcałem znajomych do wykonania badań. Przypominałem, że ja nie miałam żadnych objawów, nic mnie nie bolało, a nowotwór już u mnie był. A przy okazji dowiedziałem się też, jak wielu mężczyzn uważa, że „ten” temat ich nie dotyczy… Także innego członka mojej rodziny.
„Ja już nie mam o czym z panem rozmawiać”. Usłyszałem od lekarza podczas ostatniej wizyty kontrolnej. Było ich sporo przez 5 lat od operacji. Obyło się bez żadnego dodatkowego leczenia. Jestem zdrowy. Dolegliwości i skutków ubocznych też żadnych nie odczuwam. Wróciłem w pełni do życia: do pracy, podróży, jazdy na rowerze i treningów na siłowni. Wciąż się regularnie badam i nakłaniam do tego innych. Mój scenariusz też mógł być przecież zupełnie inny…
Autorka: Magdalena Gajda na podstawie rozmowy z Tomaszem Demczukiem








