Skojarzenie inhibitorów MEK i BRAF zmniejsza umieralność na czerniaka o 1/3

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email

Według badania opublikowanego 1 stycznia przez „New England Journal of Medicine” u pacjentów z nieleczonym wcześniej przerzutowym czerniakiem z mutacją BRAF V600E lub V600K stwierdzono istotną poprawę całkowitego przeżycia po terapii kombinacją inhibitorów BRAF i MEK w porównaniu z samym inhibitorem BRAF. Względne ryzyko zgonu u leczonych dabrafenibem i trametinibem było o 31% niższe niż u poddanych terapii vemurafenibem – inhibitorem BRAF. Nie stwierdzono istotnych różnic w toksyczności leków.

Podobnie jak opublikowane wcześniej badania II i III fazy porównujące połączenie dabrafenibu i trametinibu z monoterapią dabrafenibem, obecne dane w oczywisty sposób potwierdzają, że pod względem wydłużenia przeżycia leczenie skojarzone jest korzystniejsze niż monoterapia

– pisze autorka badania, dr n.med. Caroline Robert wraz z zespołem z Gustave Roussy Institute i INSERM Unité 981, Villejuif-Paris Sud.

W III fazie badania wzięło udział 704 pacjentów, którym losowo przydzielono pierwszoliniową terapię: 150 mg dabrafenibu dwa razy dziennie i 2mg trametinibu raz dziennie (352 osoby) lub 960mg vemurafenibu dwa razy dziennie (352 osoby).

Podoba Ci się to co robimy? Nasze działania są możliwe dzięki regularnym darowiznom od indywidualnych osób. Pomóż nam walczyć dalej! Dołącz do Pogromców Raka!

Okresowej analizy dokonano po 222 zdarzeniach niepożądanych: 100 zgonach w grupie terapii skojarzonej i 122 w grupie monoterapii (hazard względny zgonu przy terapii skojarzonej HR=0.69;95%, przedział ufności CI=0,53-0,89, poziom istotności statystycznej P=0,005). 12-miesięczne przeżycie całkowite wyniosło 72% dla pacjentów na terapii skojarzonej i 65% dla pacjentów przymujących monoterapię.

Pacjenci z grupy dabrafenibu i trametinibu cieszyli się również znacznie dłuższym przeżyciem wolnym od progresji niż leczeni vemurafenibem (odpowiednio 11,4 i 7,3 miesiąca, P<0,001). Wskaźnik obiektywnych odpowiedzi wyniósł 64% dla terapii skojarzonej, a 51% dla monoterapii (P<0,001). „Co istotne, w tzw. analizie po fakcie (ang. post-hoc analysis) wskaźnik całkowitej odpowiedzi również był zauważalnie wyższy w grupie terapii skojarzonej (13% w porównaniu z 8%, P=0,02)” – piszą badacze.

Autorzy pracy przeprowadzili analizę bezpieczeństwa u 699 pacjentów, którzy otrzymali przynajmniej jedną dawkę badanych leków. Stwierdzono, że częstość poważnych zdarzeń niepożądanych (91% dla terapii skojarzonej i 98% dla monoterapii) oraz przerwania terapii ze względu na działania niepożądane leku (odpowiednio 13% i 12%) jest podobna w obu grupach.

Terapia skojarzona rzadziej powodowała skórne efekty uboczne, zwłaszcza te związane z paradoksalną aktywacją szlaku enzymatycznego MAPK, zarówno w nowotworach łagodnych, jak i złośliwych” – piszą badacze. „Wyniki te są zgodne z modelami przedklinicznymi, które pokazały, że dodanie inhibitora MEK może osłabić indukowaną hamowaniem BRAF paradoksalną aktywację szlaku MAPK”.

Źródło: www.cancernetwork.com/melanoma/mek-braf-inhibitor-combo-reduces-death-melanoma
Z angielskiego tłumaczyła: Karolina Mruk

Zostań podopiecznym!

Zostań Podopiecznym Fundacji Alivia! Pacjenci onkologiczni często zmagają się nie tylko z chorobą, ale także z poważnymi problemami finansowymi.